شهریا کریم کاری از گروه مناسبت های مذهبی شبکه ی نور است و در روزهای ماه مبارک رمضان از این شبکه پخش می شود. برنامه ای گفتگو محور با محتوای دینی. برنامه ای که مخاطبش را در سفری روحانی به سرزمین های کشف نشده ی روح آدمی می برد. این برنامه مخاطبانش را نه به میهمانی که به همنشینی و درکی متقابل از انسان هایی دعوت می کند که رنج سفری معنوی را بر خود هموار داشته اند تا مقصد وادی ایمن باشد وخلد برین این سرزمین مقدس که؛ فاخلع نعلیک انک بالواد المقدس طوی.
   بر خلاف برنامه های گفتگو محور هم سنگ و سیاق شهر یا کریم این برنامه به دنبال قهرمان نمی گردد. این جا خبری ازسر گشتگی و تحیر انسان دنیای امروز نیست. هرچه هست ایمان است و اطمینان. هرچه هست، خارج از رنگ و نژاد و طبقه، دوستی و محبت و مودت است. محبتی با محوریت نام و پرچم متبرک اباعبدالله. مصاحبتی به گرانقدری موانست بهشتیان، و مگر جز این است که جنات نعیم خالی از لغو و تاثیم است و هر چه هست سلاما سلاماست.
    ساکنان شهری که شهر یا کریم به مخاطبانش نشان می دهد مصداق آیه ی شریفه ی فاستبقو الخیراتند. انسان هایی که برای کمک به هم نوع بر هم سبقت می گیرند وبرای رسیدن به مقام بر و احسان از آن چه که دوست می دارند یا به آن نیازمندند انفاق می کنند که؛ لن تنالو البر حتی تنفقوا مما تحبون. آنان که مومن به آیات قرآنند و برای احقاق این مهم، مرگ را کوچک می شمارند و شهادت را افتخاری عظیم. و مگر جز این است که ؛ قلب المومن حرم الله.
    حرم قلب تپنده ی این دیار است. در این شهر کویری مردم به جذبه ی عشق  از اقصی نقاط عالم دور این حرم جمع شده اند، شهر یاکریم این را می داند. شهر یاکریم این را می داند در این شهر چه از خانواده ی هزار فامیل باشی یا پناهنده ای تنها و نو مسلمان همه ی چشم ها و دل ها و امیدها بسته بر گلدسته های زیبای حرم بانویی کریمند. آن چه در انتهای این برنامه برای مخاطب می ماند بهجت و شادمانی قلبی است و چشمهایی که بارانی رحمت خداوندند. سرور و نشاطی ناشی از هم نشینی و هم صحبتی با مردمانی که جملگی میهمان و مجاور همیشگی بانویی کریمند.
   شهر یا کریم پاسخی به این پرسش مهم و مبنایی در رسانه است که آیا رسانه می تواند وسیله ای مطمۀن و  توانا برای انتقال مفاهیم دینی باشد؟ این برنامه در نوع خود تجربه ی بی نظیری است از انتقال مفاهیم ناب دینی به مخاطب تشنه ی معنویت، از نوع اصیل ودرست آن، بدون  استفاده از ابزارها و جذابیت های بصری. این برنامه نوع جدیدی از اجرا را در معرض دید مخاطب می گذارد. همدردی و درک متقابل عوامل برنامه نسبت به میهمانان و سعی در فهم شرایط آنان، ایجاد فضایی مناسب برای صحبت بدون ترس از حضور دوربین، فضای راحتی را برای میهمانان به وجود می آورد که خود واقعی شان را بدون تکلف و اضطراب نشان دهند.
        توجه به محتوای دینی یکی از اولویت های مهم این برنامه است، و نمود آن عینی است. سعی برنامه در ارایه یک مفهوم محوری دینی موفق است. عشق و محبت به اهل بیت مرکز ثقل و نکته ی کلیدی آن است. همین امر موجب جذابیت و موفقیت برنامه است. البته از این رهگذر تجربه ای ناب از درک خواست جمعی عده ای از مخاطبان برای برنامه سازان به وجود می آید. این برنامه دریچه ای جدید مبتنی بر فهم و توقع دینی مخاطبان از رسانه را بر روی برنامه سازان می گشاید. و برای آنان که دغدغه ی دین دارند فرصتی برای تحلیل و بررسی میزان و چگونگی تاثیر گذاری بر مخاطب در حیطه ی دین را به وجود می آورد.
   متاسفانه بسیاری از برنامه ها فیلم ها و سریال ها با تبیین دین داری شخصی و مردمی به ارایه ی انواع جدیدی از دین داری وتنزل دین در سطح فهم فرد به فرد از دین پرداخته اند، برنامه های تخصصی ترهم مخاطب چندانی ندارد. این برنامه موفق شد با سطح گسترده ای از انواع مخاطب ارتباط برقرار کند که این مسۀله درجای خود نیازمند به تحقیق و واکاوی بیشتر است. شاید که برنامه سازان دینی را به مدل های بهتر و جدیدتری از برنامه سازی برساند. حقیقت این است که رسانه در خوشبینانه ترین صورت شناخت کاملی از مخاطب ندارد. دنیای درون او و نیازهای معنوی اش را نمی شناسد.اما چرا؟ سوال اصلی این است که پرسش رسانه از خود چیست؟ و رسالت خود را چه می داند؟ آیا لازمه و اقل ساخت یک برنامه ی دینی، فهم ودرکی هم سطح با مخاطب است، یا برنامه ساز باید به درک کامل و درستی از مطلبی که قصد ارایه ی آن را دارد رسیده باشد؟ به خاطرداشته باشیم برای ساخت برنامه ای با محتوی دینی، بیشتردقت کنیم، بیشتربررسی کنیم، بیشتر تحلیل کنیم. آنتن زنده میدان آزمون و خطا نیست.
از کفر من تا دین تو راهی به جز تردید نیست
دل خوش به فانوسم مکن، این جا مگر خورشید نیست؟
با حس بیداری بیا، تا بشکند دیوار من
چیزی نگفتن بهتر از تکرار طوطی وار من
 
  شهریا کریم نکات منفی هم  داشت که از جمله ی آنان می توان به عدم جذابیت در صحنه پردازی ، دکور و نور اشاره کرد. تلاقی این برنامه با ماه عسل مسۀله ای است که باید به آن فکر شود. برنامه برای جذب مخاطب بیشتر نبایدبه دام غافلگیر کردن  میهمانان بیفتد چرا که این امر خود آفت بزرگی است بر سر راه پاس داشت شخصیت و کرامت انسانی. توقع جدی ما از سازمان صدا و سیما افزایش بودجه ی برنامه است تا دست اندر کاران آن مجبور به استفاده ی حضوری از تبلیغات نباشند. لازمه ی حفظ مخاطبان فراوان از طیف ها و سلیقه های مختلف، از شهرها و کشورهای مختلف این است که مجری و عوامل برنامه کمی حرفه ای تر عمل کنند. ما امیدواریم شاهد حضور این برنامه در شبکه های رسمی باشیم.